دانه ی خال

از غمزه مکُش عاشق دیوانه ی خود را

خاموش مکن بلبل مستانه ی خود را

برگرد رخ شمع تو در سوز و گدازم

ای شمع مسوزان پر پروانه ی خود را

از برق دو چشمان و همان گرمی حسنت

من سوخته ام کلبه و کاشانه ی خود را

آن رشته ی جانم که تو اش زلف بخوانی

مگشای ز پا حلقه ی ذولانه ی خود را

با دانه ی خالی که فشاندی به لب از ناز

صیاد شدی دلبر جانانه ی خود را