شاخسار جنان

بداغ هجر تو ام حال آرمیدن نیست

غمم شنیدی و گفتی که از شنیدن نیست

به پای سروقدت دار عشق در گردن

چه حالتی ست مرا طاقت تپیدن نیست

مرا به رشته ی خامی تو بسته ای جانا

ز ترس پاره شدن قدرت کشیدن نیست

ندامت ار بکشی تیر رفته ناید باز

زمان گریه و ایام لب گزیدن نیست

بیا و یوسف خود را چو جان به بر گیرش

مجال تهمت و جیب قصب دریدن نیست

بکوی دوست مقیمم ز بندگی فارغ

هوای کعبه و بت خانه ام رسیدن نیست

مرا به کوچه ی جانان به خاک بسپارید

به شاخسار جنان حاجت پریدن نیست

بروزگار سیه بین که فاضل حیران

قفس شکست ولی جرأت پریدن نیست