آدم های رسوبی

مزرع وحدت درین ملک از ازل خشکیده است

نخل یک رنگی به بوستان امل خشکیده است

گلستان مسموم شد بس زهر بارید از هوا

شهد در کندوی زنبور عسل خشکیده است

گل همه شد کاغذی، نی رنگ می بینم نه بو

زان سبب در باغ اشعارم غزل خشکیده است

حق و انصاف و مرووت، صدق و عدل و دوستی

جمله گی اندر ادارات محل خشکیده است

نی زمین شد چاک نی بارید سنگ از آسمان

در گمانم قهر ذات لم یزل خشکیده است

بس‌ که اندر بحر عصیان غوطه ور گشتیم ما

زان سبب لطف خدای عزوجل خشکیده است

آدمک های رسوبی لاف مردی می زنند

وای بر مردم که توفان اجل خشکیده است