عروج آسمانی

در فنا از خویشتن راز نهانی یافتم

در رهش مُردم حیات جاودانی یافتم

در تپیدن می توان اظهار حال خود نمود

چون جرس در بی زبانی ها زبانی یافتم

صخره را خود باوری ها پای اندر گِل نمود

ذرّه گشتم تا عروج آسمانی یافتم

چون ز خود بی خود شدم در جلوه ی رخسار گل

هر ورق را من کتاب زنده گانی یافتم

بی خودی خوش عالمی دارد چو رَستم از خودی

سر فرو بردم به جیب خود جهانی یافتم

حرص دنیا را چو زندان می کند هشیار باش

نفس سرکش را شکستم آشیانی یافتم

در توانمندان ندیدم جز غرور هیچ و پوچ

سوز دل ها را به گاه ناتوانی یافتم

خام بودم، پخته گشتم، سوختم در عشق او

گم شدم از خویش تا از وی نشانی یافتم

یک جهان شهد و شکر باشد به حسّ اعتماد

زهر افعی در غرور و بدگمانی یافتم

با قد خم گشته نقد عمر می جستم ز خاک

گر نشد پیدا ولی قدر جوانی یافتم