از همزبانی تاهمدلی

یار را گفتم شبی با چشم تر

از وفا بنما بسویم یک نظر

تو امید زنده گانی منی

مایه ی هر شادمانی منی

زلف تو زنجیر در پای من است

چشم تو مینا و صهبای من است

دوری اما در دل من جای تُست

روز و شب اندر سرم غوغای تُست

جز تو از جان و جهان بیگانه ام

شمع رخسار تو را پروانه ام

از ره ی دل رشته با هم بافتیم

هم دگر با چشم جان بشناختیم

هم چو خون در قلب هم جا کرده ایم

در درون سینه غوغا کرده ایم

پس چرا با من ستمگاری کنی

هر نفس فکر دل آزاری کنی

خنده بر سوز نهانم می کنی

بار دیگر امتحانم می کنی

باز خندید و بگفت از روی ناز

راز پنهانی بگویم با تو باز

گرچه شمع عشق را پروانه ایم

در حقیقت ما ز هم بیگانه ایم

اختلاف ما زبان است ای عزیز

سوء تعبیر است آغاز ستیز

از تبار و از زبان دیگرم

گرچه خوانی دلربا و دلبرم

راز دل جز با زبان ناید برون

دل بدون حرف یک پیمانه خون

گفتمش ای دلبر نادان من

ای دوای درد بی درمان من

هم زبانی نیست شرط دوستی

هم دلی کن گر تو با من دوستی

شعر مولانا شنو ای جان من

عشق من سرمایه و سامان من

حرف رومی از شکر شرین تر است

همدلی از همزبانی خوش تر است